เหตุผลของการมาสาย ชวนสยอง

, , Leave a comment

มาสาย สยองขวัญ

มาสาย สยองขวัญ เรื่องมีอยู่ว่าผมทำงานเป็นครูสอนรับมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนประจำจังหวัดแห่งหนึ่งมานานกว่า 10 ปีแล้วครับ เมื่อเทอมใหม่ที่ผ่านมานี้เอง ผมได้รับหน้าที่ให้เป็นครูประจำชั้นของนักเรียน ชั้น ม.1 ห้องหนึ่งและดูเหมือนว่าพวกเราจะเข้ากันได้ดี ยกเว้นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ชอบเข้าห้องเรียนสายเป็นประจำทุกวัน เขามักที่จะเข้าห้องเรียนหลังจากที่ทุกคนมานั่งที่กันหมดหรือขานเช็กชื่อกันเกือบเสร็จแล้ว และเมื่อเริ่มเรียนเขาดูกระวนกระวายไม่ค่อยยอมมองที่กระดานดำสักเท่าไร เขามักจะก้มหน้าหรือไม่ก็มองไปข้างนอกหน้าต่าง อาการผิดปกติที่ชัดเจนเหล่านี้ เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องให้คำปรึกษาเพื่อให้เขาได้ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนได้อย่างเหมาะสม

ก่อนเลิกชั้นเรียนในเย็นวันหนึ่ง ผมบอกให้เขาอยู่รอในห้องคนเดียวและได้ปล่อยให้นักเรียนคนอื่นกลับบ้าน เพื่อที่จะได้ถามว่าทำไมเขาถึงได้มีพฤติกรรมแปลกๆ ซึ่งหวังว่าจะให้คำแนะนำเพื่อแก้ไขปัญหาของเขาได้ ตอนที่ผมบอกให้รอดูเหมือนเขาจะสะดุ้งเล็กน้อยแล้วได้ถามว่า

“ผมต้องอยู่ในห้องนี้กับครูแค่สองคนเหรอครับ!?” เขานั้นพูดเสียงสั่น ผมคิดว่ามันคงเป็นความประหม่าจากการถูกเรียกพบเพียงคนเดียว ผมก็ยังคงยืนยันคำเดิมและปล่อยให้เด็กนักเรียนคนอื่นกลับบ้าน เมื่อทั้งห้องเหลือเราเพียงลำพัง ผมถึงได้เรียกให้เขาเดินมาที่กระดานดำ แล้วได้เอ่ยปากถามเหตุผลพฤติกรรมแปลกๆของเขา โดยหวังว่าจะช่วยเหลือได้

เขาเงียบไปครู่ สายตาดูหวาดระแวงเหมือนกับกลัวอะไรบางอย่าง

“เธอกลัวอะไรหรอ!? หรือคนในห้องแกล้ง ” ผมพยายามถามชี้นำ หวังว่าจะได้คำตอบ แต่เขาส่ายหัวไปมา พร้อมกับลอบมองกลับไปยังห้องเรียนที่ว่างเปล่า แล้วหันกลับมา ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเหงื่อซึมออกมาจากหน้าผากของเขาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเขากำลังถูกบางอย่างปลุกเร้าอยู่

“แล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่า ครูช่วยได้นะ” ผมพยายามเสนอทางช่วยเหลือ แต่เขาก็คงส่ายหน้าไปมา ก่อนที่จะเดินใกล้เข้ามาชิดตัวผม พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงอันสั่นเครือเบาๆว่า

“ครูช่วยผมไม่ได้หรอกครับ ถ้าครูมองไม่เห็นมัน”

ผมเกิดสงสัยกับคำพูดนั้น เลยมองข้ามไหล่ของเขาไปยังห้องเรียนที่ว่างเปล่า แต่กลับถูกเขาดึงแขนเสื้อเอาไว้ให้หันกลับ

“อย่าไปมองมันครับครู มันชอบนั่งอยู่บนโต๊ะตัวหน้าสุดของห้องด้านหลังของผมตอนนี้ อย่าให้มันรู้ว่าครูเห็นมัน เดี๋ยวมันจะตามครูออกจากห้องนี้ไปด้วย”

ขนทั่วร่างของผมถึงกับลุกเกรียวขึ้นมาทันที เมื่อได้ทราบเหตุผลว่าทำไมเขาถึงรอให้มีคนอยู่เต็มห้องเรียนก่อนและทำไมถึงไม่ชอบมองที่กระดานดำ เพราะมันชอบนั่งอยู่โต๊ะว่างเปล่าที่ไร้คนนั่งมาตั้งแต่ตอนเปิดเทอม และตอนนี้มันก็ยังอยู่ตรงนั้น พร้อมกับใช้ดวงตาไร้ชีวิตจ้องมาที่เราทั้งสองอย่างไม่ละสายตา!!!

 

Leave a Reply